Her güzel şey alt sınıflara indikçe bayağılaşır. İnternet te. Bana kalırsa yukarıda adı geçen siteler bayalığa yenik düştüler. Artık gerek medyada gerekse de internette business yapılmak isteniyorsa mümkün olduğu kadar bayagılaşmak gerekmekte. İktidarı bayagı, muhalefeti bayağı, insanları bayağılaşan bir devlette para kazanmanın yolu budur… Maalesef.

2000′li yılların en başındaki EBİ’nin altın yılında internet daha zevkliydi sanki.

Henüz bu kadar yaygınlaşmamıştı, toplumun büyük bir kesimi için ütopyaydı ve bu da bir “internet sınıfı” oluşturuyordu.

Üyeleriyle ayakta duran sitelerde bu sınıfın özelliklerinden çok iyi yararlandılar.

Murat’ın dediği gibi gün; itiraf.com ve nescafe ile başlar, siberalem’le devam ederdi.MP3 henüz patlamamış, ideefixe’den kaset alırdık..

Belki çok nostaljik zamanlar değil ama ben nasıl hala Commodore - Amiga zamanımı özlüyorsam, Internet’in eski zamanını, EBİ sitelerini ve ICQ’yu özlüyorum…

İnternet (siteler) ise canınızın yanmadan aldığınız bir üründür. Sıkıldığınızda kolayca bırakabilirsiniz. Bir gün bir site çıkar trendy olur, 3-5 ay sonra başka bir site çıkar (facebook) komple cümbür cemaat oraya geçer. Facebook şimdi trendy seneye bu zamanlarda başka bir site üzerinde vay be demiş olacağız.

İtiraf.com, Ideefixe.com, Siberalem.com gibi sitelerin şansı rakipleri ve alternatifleri olmadığından öne çıkmalarıydı. Kabul etmemiz gerekir ki aynı zamanda başarılı projelerdi.

İtiraf çıktığında vay be neler varmış diyorduk, şimdi televizyonlar bile itiraflarla doldu. Tıpkı Levent Kırca gibi şimdi esamesi okunmuyor iski espirilerinin. Trt gibi tek kanal ve alternatif kalsaydı hala Levent Kırca izlerdik. Ben bile eskiden iyi tasarımcıydım, şimdi çoluk çocuk beni katlıyorlar.

İnternet markaları için doğarlar, hit olurlar sattınız sattınız yoksa ölürler. Bir yenisi kapıdadır. Bir şey yapmak önemli olsada orada kalmak çoook zordur

Kral öldü, yaşasın yeni kral…

O vakitler itiraf.com haber olmanın suyunu çıkarmıştı. Hiçkimse ve dahi hiçbir site itiraf.com kadar haber olmamıştır. İtiraf.com’un heryeri haberdi. Üstelik bir de çok acayip teferruatlar ben biliyorum basından gizlenen ki Ersan’da kimbilir daha neler vardır. İlişkiler konusunda da boşverin Ersan’ın ilişkilerini, Aydın Doğan bizzat uğraşsa bu kadar effektif itiraf.com PR’ı yapamazdı bence. Takma/yapay dururdu.

İtiraf.com çok fazla Ersan editoryalıyla özleşmişti. Bence EBİ yahut başka birisi itiraf.com’u geçen zamanda daha iyi yönetemezdi.

Ideefixe konusunda da ben bir en başında yönettim, sonra da birkaç kere zor zamanında başına geçtim. Asıl yükseliş döneminde başında Deniz vardı. Idee’nin kültür ürünleri satışında düşme olup olmadığını bilmiyorum ama varsa da bu bir bitiş filan değildir, toparlayacaktır.

Siberalem’in Ersan ve Arda’nın da dediği gibi ticari olarak geri gittiğini zannetmiyorum. Bu arada hala benim kurduğum ekip var başında ve taş gibiler maşşallah.

İdeefixe’in web 2.0 trendine katılamadığını izleyebildim. “Fikir kulübü” var ama bir türlü işletilemedi ve pek de üzerinde durulmadı gördüğüm kadarıyla.

Bence elektronik ve diğer şeyler satması da markayı zedeledi. İdeefixe “en büyük online kültür ürünleri mağazası” durumundan “bir online mağaza”ya döndü. Bunların elbette bu duruma etkisi olmuştur… Site sabitti ama hangi konuda sabit olduğu kayboldu. Kitaba dönüşü bence anlamlı ve olumlu bir harekettir. Ama burada da kalamaz, genişlemeli ama “kültür” üzerine düşünerek, kültürde durarak. Bence açılacağı mecralar hala var.

İde için kaçan trenler bence kültürel etkinliklerin bilet satışı ve ikinci el kültür ürünleri satışıdır. Bu iki konu ayrı kategoriler olarak başkalarınca kapatıldı.

Sorun bir boyutu da kitap işinin kendi içindedir bence. Bu durumun da diğer sitelerden ayrı incelenmesi gerekir. 90′lar kitabın hala önemli ve popüler olduğu bir dönemdi. Ayrıca müzik ve video şimdiki kadar fazla indirilmezdi… Bedeli ödenirdi.

Kitap piyasasında 2001′den sonra genel bir daralma, sığlaşma, tekelleşmeye bağlı olarak renksizleşme olduğunu da düşünüyorum. Bu dönemde birkaç büyük dağıtımcının çöktüğünü veya küçüldüğünü, toplam dağıtımcıların yayınevlerinden çektiği yeni kitabın 150 adetle sınırlandığını bizzat gördüm.

Ayrıca o zamandan bu yana CV’sine “kitap okumuyorum” yazabilecek tiplerin ortaya çıktığını, hatta çoğaldığını görüyor ve şaşıyorum. Okumamanın normalleşmesi, yayılması, okumamanın muteber hatta iktidar olması sözkonusu. Genel bir kültürel düşüşten bahsediyorum kısacası. Bunun İnternet’teki karşılığını gazetelerin galeriye dönmesi; tercihin yazıdan görüntüye kayması ile de karşılaştırabiliriz.

İdeefixe’in durumu bahsedilenlerin hepsiyle birlikte bu açılardan da değerlendirilmeli.